Het all inclusive feest kon beginnen! Onze eerste 'echte' vakantie met z'n vieren. Dat is een rare gewaarwording als je een reis boekt en je geeft aan dat je 2 kinderen hebt. 2! 't Blijft een raar idee dat je nu ineens (euh ineens??) 2 kinderen hebt. Het is gewoon moeilijk om te omschrijven wat dat idee dan is, maar soms kan ik ze bekijken en denken "die twee mensjes zijn van mij", als ze de weg kwijt zijn, bang zijn in het donker of Bob de Bouwer willen kijken dan roepen ze mij.

De vlucht verliep zowaar op rolletjes. Voorafgaand geen slappepoepbroeken en dus ook geen half blote kindertjes in het vliegtuig. We zaten comfort klasse en hadden 6 stoelen tot onze beschikking, wat een luxe! Na een lange reis van totaal 12 uur kwamen we aan in het hotel alwaar we een kamer kregen ter grootte van onze voormalige woning in Amsterdam. "U bent zich ervan bewust dat u een voordeel kamer heeft geboekt, he meneer" had de mevrouw van D-reizen ons nog gewaarschuwd. 't Zou weleens een krappe boel kunnen worden met 2 kleine kinderen op zo'n ' voordeel'  kamer. Maar 400 Euro meer voor een famillie kamer vonden we toch wel duur voor een weekie.

Verder was het een enorm complex met grote zwembaden, kinderbad en een aqua park met glijbanen en luxe lounge bedden. Hoezo code rood, geen water uit de sloot halen om je land te bewateren?

 Eten was ok, het blijft raar, hier thuis eet je ook min of meer elke week hetzelfde en daar krijg je nooit genoeg van en van zo'n buffet wat dagelijks verschillende gerechten heeft heb je het gewoon helemaal gehad na een week..

De zon scheen fel, de wind waaide en de Russen waren te verdragen. Een paar waren zelfs nog heel behulpzaam toen ik een trap af moest met een buggy met een kind erin. Of wanneer Tom (die sinds we in Egypte aankwamen acuut in de nee-fase terecht is gekomen, met bijbehorend brulwerk) het hele strand bij elkaar krijste omdat, omdat…ja waarom ook alweer? Oja omdat hij de hele dag brult, en toen kreeg hij een bootje van Nikita om mee te spelen. Das toch superlief?

Bodhi vond het op zich allemaal wel prima, soms wel wat warm voor hem denk ik. Maarja voor wie is 40C nou niet warm?

Toch is vakantie met 2 kindjes wel weer een heel andere beleving. Op zich heb je al die grote zwembaden niet nodig en zelfs het strand dat op 200m afstand lag was een hele onderneming om te komen. Net als de een besloten had om gedwee mee te gaan met papa en mama dan bedacht de ander dat hij toch liever wat anders wilde. Ook snorkelenis een uitdaging. Ja, hehe, we moeten apart snorkelen, 1 blijft bij de kids en de ander gaat snorkelen. Maarja, dat moet dan wel tijdens het slapie van Tom, want in je 1tje met Tom en Bodhi bij het zwembad is not done. Tom kan echt geen seconde uit het oog verloren worden ook al is het maar 50cm diep. Als ie onderuit gaat kan ie zelf niet opstaan, dus moet je er snel bij zijn om hem van de golven water die naar binnen klotsen te redden. Dan kun je natuurlijk niet net effe Bodhi van het vallen van het ligbedje weerhouden. En Bodhi een uur in zijn buggy 'vastbinden'  is ook geen pretje, voor de rest van de omstanders… Bodhi wil nou eenmaal omdraaien en bewegen enzo.

Gelukkig vond Tom het wel goed dat papa en mama 's middags van de grote glijbanen gingen. Dus konden we dan tenminste nog bij de hippe lounge muziek in het kinderbadje vertoeven. De terugreis ging ook wel goed, we vlogen midden in de nacht en beide gingen slapen en ook al hadden we nu geen comfort klasse, wel hadden we weer 2 x 3 stoelen, dus Bodhi, die niet betaald, lag prinsheerlijk op 2 stoelen. En Tom ook, dus ook al konden wij niet slapen, rustig zitten en boekje lezen was een heerlijk afsluiting van de vakantie…

Ik moet niet zeuren, het moet gebeuren…Verven, of eigenlijk afplakken. Want verven is bijzaak. Voordat je als een ware schilder met kwast in de hand relaxed mooie lange strijkbewegingen kan maken, is er al een zware werkdag aan vooraf gegaan. Kwasten verzamelen, schuurpapier zoeken, en ik had toch nog afplaktape? Nee? K. eerst ff naar de bouwmarkt (en DURE tape kopen want die goedkope bende scheurt al als het nog op de rol zit).  Dan begint het schuren, skretch skretch skretch..maar dan komt het bijna allerergste, afnemen met ammoniak. Strontlucht die op je keel slaat.

Als je dat allemaal voor elkaar hebt dan kun je beginnen met afplakken. En dat moet secuur, want als het niet precies aansluit aan de naad, dan komt er alsnog verf op je gelatexte wandje, of (houten)vloer of raam. En als het teveel over de plint zit dan trek je de verf er weer af bij het ontafplakken. Wat minstens zoveel werk is als het afplakken zelf. Maar tegen die tijd ben je het ZO beu en heb je zo geen zin meer om 'geduldig' netjes te doen, dan ruk je een end heen aan dat tape en zitten je vingers alsnog onder de verf (die je zo netjes had gehouden door tandarts handschoentjes aan te trekken, maar die dus niet geschikt zijn om afplaktape op of af te plakken) en trek je ook nog eens tot overmaat van ramp verf van je bloedig geverfde plint of deur. KAK.

Het was de beurt van de trap, de zoldertrap. Dus om en om de tredes en de volgende dag de andere tredes. Ook de leuning moest gedaan. Ja ja, nou als dat het nou was, de tredes en de leuning…maar kijk maar eens goed als je vanavond de trap oploopt, er zit zoveel meer op een trap dan alleen tredes en een leuning. Je weet van gekkigheid niet waar je moet beginnen. En stap voor stap te werk gaan is niet mijn sterkste kant, ik begin meestal op 3 plekken tegelijk, en dat is niet handig in een trapgeval…Met post-itjes (jahaaa lang leve 3M, een leven lang postits!!) op de niet te verven tredes ging ik aan de slag. En dan nog moet ik met volledige concentratie naar de gele plakkers kijken als ik de trap op of af ga want anders zou ik zo op de pasgelakte trede stappen. Met die concentratie op de blaadjes vergat ik natuurlijk dat de leuning ook gedaan was en greep vol de houten balk vast, mijn handschoentje scheurde bijna van de plak. Met een ruk kwam ik los, waardoor mijn haar in mijn ogen kwam te bengelen en ik die eruit veegde. Met mijn handschoentje ja.

Daarna ben ik toch nog 2 keer op de gelakte trede gaan staan, en zowaar niet met de bevlekte slof het hele huis doorgelopen, want dat had ook nog gekund. En was ik na 3 dagen ploeteren toch nog 1 tree vergeten, wat ik zag toen ik de hele bende bijna had opgeruimd. Maar het resultaat mag er zijn. Na bijna 2 jaar op een kale lelijke trap gelopen te hebben, schrijden we nu op een hoogglans witte trap naar boven en beneden. Heerlijk. (uiteindelijk)

 
Trienen zijn het. De een uit het veen getrokken en de ander is ook wel beter bekend als viswijf. Doutzen uit het hoge noorden, en Kirsten uit sterrendorp Volendam. Beide ook nog niet zo lang geleden bevallen. Maar beide wel al allebei weer terug in hun oude maat. Tenminste, dat zeggen ze he. Kijk Doutzen zou kunnen, die kan niet echt liegen, want op de catwalk wordt alleen maatje 34 getolereerd, maar Kirsten? Pfff, zou het echt? En wat hebben de dames als geheim van de smid(t)? BORSTVOEDING. Mijn NEUS meisjes. Sandra, Hollands gloren uit Noord-Holland, geeft OOK borstvoeding. En tevens staat Sandra een keer of 3 per week in de sportschool sinds 1 maand na de bevalling. Haar baby is nu 3 maanden en Sandra is NOG GEEN KILO KWIJT!!!

Hoe Frustrerend is dat? Ja, ok, natuurlijk, de baby, vruchtwater, placenta die ongeveer 10 kg wegen die zijn eraf. Maar een dikke spekrol is mooi blijven hangen, en daarbij zijn mijn heupen ongeveer 10cm breder geworden ofzo, want een spijkerbroek uit de oude doos gaat er mooi niet meer overheen. Wat errug…het is niet eerlijk. Ik wil weer normaal zijn, mijn eigen kleren aan. Ik vertik het om nog langer die zwangerschapsbroeken aan te hebben. Dus loop ik `a la Corry uit het Gooi in leggings met tuniekjes om vervolgens buikpijn te hebben aan het eind van de dag van het inhouden vn mijn buik.

Ik vind dat bevallen vrouwen een kortingsbon voor een liposuctie kliniek moeten krijgen nadat ze hun baby ter wereld hebben gebracht. Dat is toch het minste voor al dat werk? Eerst 9 maanden met gierende hormonen rondlopen en toch zo normaal mogelijk proberen te doen want anders ben je zo'n typische zwangere muts, een vervormd lijf krijgen met borsten waar je niet overheen kunt kijken en dan nog maanden met een enorme buik rondsjouwen waardoor je aderen spatten en je heupen uitzakken. Een kleine beloning lijkt me wel op zijn plaats. (oja, dat was je baby, daar deed je het allemaal voor).

Dus Doutzen en Kirsten, wat is jullie ' geheim'  nou echt? Ik ga nog een rondje lopen en nog een maand of 7 geduld hebben. Want zolang zal het wel weer duren voordat het weer allemaal een beetje in de plooi zit.

Trienen zijn het. De een uit het veen getrokken en de ander is ook wel beter bekend als viswijf. Doutzen uit het hoge noorden, en Kirsten uit sterrendorp Volendam. Beide ook nog niet zo lang geleden bevallen. Maar beide wel al allebei weer terug in hun oude maat. Tenminste, dat zeggen ze he. Kijk Doutzen zou kunnen, die kan niet echt liegen, want op de catwalk wordt alleen maatje 34 getolereerd, maar Kirsten? Pfff, zou het echt? En wat hebben de dames als geheim van de smid(t)? BORSTVOEDING. Mijn NEUS meisjes. Sandra, Hollands gloren uit Noord-Holland, geeft OOK borstvoeding. En tevens staat Sandra een keer of 3 per week in de sportschool sinds 1 maand na de bevalling. Haar baby is nu 3 maanden en Sandra is NOG GEEN KILO KWIJT!!!

Hoe Frustrerend is dat? Ja, ok, natuurlijk, de baby, vruchtwater, placenta die ongeveer 10 kg wegen die zijn eraf. Maar een dikke spekrol is mooi blijven hangen, en daarbij zijn mijn heupen ongeveer 10cm breder geworden ofzo

Het eerste weekendje weg met zijn vieren kwam in zicht. Met Tom waren we aan het eind van mijn verlof naar Normandixeb geweest voor een paar dagen. Maar ja, toen lag Tom zelf in de maxi cosi te slapen. Nu hadden we ook Tom, bijna 2, die vermaakt moet worden.

Met een kortingsbon uit E zijn kerstpakket gooiden we alle principes overboord en jawel een weekend in een huisjespark was geboekt. Oftewel Centerparcs, of was het nou Landal Greenparks? Ach wat boeit het ook, allemaal 1 pot nat die parken. Muffe, (door ouders met kinderen of bierdrinkende pubers) uitgewoonde huisjes rondom zo'n vreselijk subtropisch zwemparadijs. Brr, bij het uitspreken van dat woord krijg ik al de kriebels..

Met de thuisgestuurde boekingspapieren gingen we vrijdagmiddag op pad. Nog even snel op internet het adres opgezocht voor in de navigatie. Landal in de Eifel, en het adres op de boekingsenvelop geschreven. De auto volgeladen alsof we 6 weken naar een ontwikkelingsland gingen.

We belandden natuurlijk in de vrijdagmiddagspits en tegn half 7 waren we bij Venlo. Even wat gegeten bij zo'n smerig, echt helemaal niets uitstralende AC restaurant en weer snel verder anders werd het wel heel erg laat allemaal. tom begon af te zakken en na de derde keer Bodhi in de auto te hebben gevoed had ik er ook wel tabak van.

Om 21.15u was het dan eindelijk zo ver, het bord Landal prijkte voor onze neus. Ik gauw naar binnen om in te checken, in mijn beste Deutsch. Gutenabend, de mevrouw begon meteen in het Nederlands.. Ik gaf haar de papieren en ze zei:"Maar wij zijn geen Centerparcs, wij zijn Landal Greenparks". Mmaar, dat is toch allemaal hetzelfde???

Had ik gewoon al die tijd op de verkeerde website gekeken naar Landal, terwijl ik telefonisch (met het nr op de kortingsbon) bij Centerparcs had geboekt!! Kan het wel 1 pot nat zijn, maar we konden mooi weer rechtsomkeerd op zoek naar Centerparcs in de Eifel.

Verwarring alom, Centerparcs is wel Sunparks maar geen Landal. De navigatie liet het meteen ook afweten en daar stonden we dan, 's avonds laat (ja met 2 kleine kinderen voelt 21.30 als midden in de nacht) in the middle of nowhere, geen kaart, want ja WIJ hebben navigatie…

Na veel gepiel met de navi op de telefoon, zaten we dan toch op weg naar Centerparcs en waren we rond 22.30u daar. Tom had natuurlijk nog net op de valreep alles ondergekotst, maar toen was hij zo moe dat hij er niet eens meer iets van maakte dat hij in een vreemd bedje moest slapen. Ook Bodhi was na een badje gevloerd en sliep maar liefst tot 4.15. Een mijlpaal.

De volgende dag op ontdekkingstocht vanwege de stikdonker hadden we nog niets van waar we terecht gekomen waren gezien. Ik kan je melden, dit soort kampen zijn allxe9xe9n voor ouders met kinderen. ANDERS WORD JE HIER DOODONGELUKKIG!!!

En dan nog, een of andere schuur vol met schreeuwende kinderen op loopauto's, glijbanen, ballenbakken, terwijl de ouders gezapen toekijken onder het genot van een biertje om 10.00u 'sochtends. Je krijgt inderdaad direct trek in alcohol, nuchter kun je je dag niet doorbrengen daar.

Het subtropische zwemparadijs (zo a sexy dat dat klinkt)was al niet veel beter. Pashokjes die je aan het zwembad van vroeger deden denken en toiletten alsop de basisschool. En dan ook in mijn basisschool tijd gebouwd en noooooit meer vervangen daarna.

Maar Tommie ziet dat allemaal niet en vermaakte zich prima in het zwembad met glijbaan en sproeiers en speeltjes van andere kindjes. En dat is dan toch uiteindelijk waar het allemaal om draait. Toch?

Een punthoofd krijg ik ook van mensen die kinderen hebben die praktisch vanaf de eerste dag doorslapen. En ook word ik gek van mensen die vragen wanneer ik Bodhi 'de laatste voeding' geef. Hoezo de laatste? Dat is een continue proces, iedere 3 uur wordt er gevoed. Die melkcaroussel van boer Richard is er niks bij. Mijn God wat een melk verdwijnt er in dat kleine lijfje. Hoewel klein, pff volgens mij gaat tante Carla van het consultatie bureau straks zeggen dat ie op rantsoen moet. Bodhi groeit lekker door hoor. Een stevige kerel is het!

Daarnaast wil al die mensen die zeggen dat je zo lekker afvalt als je borstvoeding geeft ook een pets geven, want IK KRIJG ER ALLEEN MAAR ONTZETTONDE HONGER VAN!!!! Ik kan de hele dag wel eten…pfff zo word ik toch nooit meer normaal? Ik wil geen zwangerschapskleding meer aan. Ik haat Heide Klum. (Die stond na 6 weken alweer in bikini op de catwalk..uitsloofster).
 
Slapen gaat met ups en downs, eten om de 3 uur betekend 2 uur kans om te slapen, mits Bodhi direct na zijn voeding gaat slapen, maar vaak komt dan het verwerkingsproces op gang en lijkt het alsof er een ouwe kerel naast me ligt te rochelen…En wat ook zielig is, als ie de hik heeft. Keihard dat lijffie op en neer, dan zit ie je ook zo hulpeloos aan te kijjken, help me nou, het doet zeer!
 
Verder staat het huis volledig in het teken van Baby Bodhi. Spuugdoekjes, hydrofiele luiers, kruiken, voedingskussens, dekentjes, billendoekjes, aankleedkussens staan overal strategisch opgesteld zodat je nooit verder dan 3 meter hoeft telopen om een luier te verschonen, een spuugdoekje ligt ook altijd binnen handbereik, want kots komt op als poepen en altijd als je hem net in een schoon pak hebt gefrummeld.Dus oja, kleertjes liggen ook overal voor handen.
 
Tom komt daarom ook te pas en te onpas aandraven met speentjes, cremes en luiers. Of als Bodhi ligt te krijsen om eten dan staat Tom heel lief een hapje van zijn broodje af of een slokje uit zijn nieuwe drinkbeker. Hij is echt lief voor zijn kleine broertje. Begint ook meteen te zoeken naar Bodhi als hij mij ziet, want tja, die wurm is onlosmakelijk verbonden met mama heeft Tom nu wel geleerd.

 
Kijk zo gaat dat. Even flink van je af zaniken en hopla! 2 dagen later was meneertje daar hoor. Bodhi is op 21 december om 16.45u geboren. In de ochtend leek het erop dat het een dag als alle anderen ging worden. Maar rond de lunch voelde ik toch echt wat rare krampen. Moest ik naar de wc? Of zou het dan toch? Ik geloofde er niet meer in. Ik had me er al bijna bij neergelegd dat ik de afspraak van de 27e in het ziekenhuis om ingeleid te worden gewoon door moest laten gaan.

Binnen een uur was het HEFTIG. Ik ga het niet meer uitleggen, want het is niet uit te leggen. Niemand, behalve wij reeds bevallen vrouwen, en zelfs daar pretendeert de meerderheid van 'het weer te zijn vergeten', weten wat die pijn inhoudt. Dit keer ging ik me niet op mijn kop laten zitten. Met een soort mantra heb ik gedaan wat de yoga mevrouw mij had aangeraden. Het zal er wel niet uitgezien hebben of om aan te horen zijn geweest, maar het hielp. En daarvoor beval je dan ook in een zo klein mogelijk gezelschap.

Het hielp zo goed, dat ik, toen om kwart voor 4 de verloskundige kwam al voor de helft op weg was. Dat was een opluchting, anders had ik nooit meer xe9xe9n yoga houding aangenomen, en de verloskundige begon met uitstallen. Ik werd onder de douche gestald, het is namelijk beter dat je niet ziet wat er allemaal aan te pas (zou kunnen komen) komt bij zo'n bevalling.

De juicy details zal ik jullie besparen, die wil ik desgewenst wel vertellen tijdens kraambezoek, maar een uurtje later was de kleine en toch stiekum weer grote man daar. ruim 4 kg. Goed hoor.

Alles voorspoedig dus, drinken eten en slapen gaat ook goed. Dit laatste vooral overdag, maar dat schijnt bij kinderen te horen. Wij gaan in ieder geval gelukkig het nieuwe jaar in!! Jullie allemaal ook veel goeds voor 2011.

   
Vandaag ben ik 40 zwanger. En sinds een paar dagen voelt het alsof het 40 maanden zijn. Nooit gedacht dat ik die uitgerekende datum zou halen, sterker nog, dat ik er overheen zou gaan, want ook vandaag is het gewoon nog lekker rustig daar in die enorme buik. Of tja, enorme buik, de buik is net zo groot als bij Tom, en toch lijkt ie groter. Apart.

Het ging zo goed, hier en daar wel de bijbehorende kwaaltjes en kilometers lopen of fietsen was niet echt leuk meer, maar nu, bah, ik voel me gewoon niet meer lekker. Ik wil weer normaal zijn, weer conditie op gaan bouwen en niet bij de enige yoga oefening die ik soms nog uithaal al beroerd worden.

Wat ook irritant is, toen ik net met verlof was, was ik snel aan de bak gegaan om kleertjes te wassen, spullen klaarzetten en de boel een beetje aan kant te hebben voordat de beeb zou komen. Nou ondertussen kan ik die kleertjes wel weer gaan wassen want die zijn alweer vergeven van stof. Ook het wiegje wat ik zo zorgvuldig had schoongeboend en het matrasje van had uitgeklopt en 'gestoomd' kan wel weer een beurt gebruiken. Kak. En 4 weken terug had ik er nog zin in, maar nu niet meer. Nu wil ik eigenlijk alleen nog maar in bed liggen, maar dat kan ook niet want ik moet om het half uur plassen. En de 'Linda' leest ook helemaal niet lekker in bed, veel te zwaar dat blad. Wel zeer vermakelijk overigens.

Het is al zo erg dat ik zelfs een puzzel in de Telegraaf heb gemaakt, en ja echt, ook nog de oplossing heb ingezonden!! Ik ben echt diep gezonken.

En toch, ik weet ook wel, straks is het weer zeuren omdat er om de twee uur gevoed moet worden en er amper in bed gelegen kan worden (slapen doe ik nu ook bijna niet meer, dus dat is geen verschil) en die baby misschien wel de hele dag jankt, om niks, waar je dan pas na weken stress achter komt. En natuurlijk ons andere kleine wondertje dat zich zometeeen ontpopt in een klein opstandig secreetje dat allerlei kattekwaad uithaald als papa op zijn werk is en mama met de baby aan de borst zit.

Gezellig he, na 4 maanden eindelijk weer een blog, alleen maar gezeur. HAHA, nouja, wat leuk was, was dat we gisteren van de duinen hebben gesleed met Tom (en wij zelf natuurlijk!!) dus dat heel NL uren in de file staat vanwege de sneeuw, heb ik niet zo'n weet van, ik vind het vooral mooi en gezellig…

Kom er nu maar uit beeb…

Vatsige lijven, voordringende Russen en vooral veel rokende medevakantiegangers. (Ik dacht dat roken 'uit' was, maar blijkbaar is het helemaal hip). Alles is inclusief. En op zich is Fame Residence in Turkije ruim opgezet met een supergroot zwembad en een buffet waar je 'u' tegen zegt. Dus ondanks dat et hotel vol zit, heb je maar weinig met anderen te maken.

   
 
Voor Tom is het helemaal walhalla. Die denkt dat het leven vanaf nu uit (zwem) water, yoghurt, scrambled eggs en spaghetti bestaat. En ohja, friet MET mayo. Olvarit wordt al snel geweigerd toen meneer doorkreeg dat we daarna toch naar dat (voor hem helemaal) inmense buffet zouden gaan. Eigenlijk is alleen een bakje mayo ook goed. Maar okxe9, als jullie vinden dat die friet er nu eenmaal bijhoort, dan eet ik die ook we (eerst werden de frietjes keurig afgelikt en ging het luikje open om het frietje eruit te kieperen om plaats te maken voor een nieuw in de mayonaise gedoopt frietje).

Verder beginnen we de dag met een lopie naar het strand. Waar Tom het toestaat dat we daar een klein half uurtje doorbrengen. Dan is het genoeg en stapt hij driftig in de richting van de douches waar hij keurig zijn voetjes onder afspoelt (100x) dan nog 20x het trapje op en af stapt en dan op naar het zwembad.

Het pierenbadje wat 's ochtends nog lekker koel is, loopt in de middag op tot ongeveer 36C, van de zon, gaan we dan maar van uit. Verplicht leuk doen tegen de andere ouders, die zich ook af en toe met weemoed naar het, al vroeg in de morgen geconfisceerde, zonnebedje omdraaien. wetende dat ze daar toch geen gebruik van zullen maken om even lekker bij te slapen of dat leuke boek te lezen. Nee, nee, want ondanks dat dat bad maar tot kniehoogte komt, moet je elke seconde alert zijn dat jouw dreumes niet uitglijdt en onder water verdwijnt. Zelf opstaan gaat nog niet en een kind van 1,5 vertellen dat ie zijn mond en ogen dicht moet doen als hij toch onder mocht duikelen, is nogal lastig.

Tom is daarom ook wat meer 'uitgerust' met beschermende artikelen dan sommige kinderen. Soms kijk ik naar hem en dank ik bij mezelf, ben ik niet een beetje txe9 voorzichtig? Tom heeft namelijk waterschoentjes aan (de tegels rondom het zwembad zijn loei en loei heet), een UV werend shirt (handig, scheelt een hoop insmeer gezeur), een zwemluier+ zwembroek (die laatste staat gewoon zo leuk), een petje (hij wil geen zonnebril op, alleen die van papa of mama), en van die zwembandjes om zijn armpjes (nadat hij dus tot 3x toe onder water verdwenen was tot onze grote schrik, terwijl we maar een meter bij hem vandaan zaten).

Het lastige van all inclusieve vakanties is dat je in een soort van luxe gevangenis zit. Voor de deur van het hotel zijn wel wat winkeltjes, maar vooral snelweg en desert. Dus geen culturele uitjes van bezoekjes aan idyllische kerkjes waar we altijd zo gek van zijn (..). Maar ach, als je niks kunt, hoef je ook niks en gaan we elke dag de hele dag in het water liggen en van de zon genieten. Heerlijk!!

Mooi toch. Het is weer zover. De ' Jeutje, wat ben jij al uitgedijd!' en 'wat een BUIK!!', zijn al niet meer van de lucht. Alsof je dat zelf uitkiest. En dat je beter had kunnen kiezen dat je bij de 29e week een klein balletje zag verschijnen. Onee, dat is xf3xf3k niet goed natuurlijk, dan 'zie je er ook niets van?'. Zelf ben ik eigenlijk een stuk minder met 'die buik' bezig. Veel minder dan de vorige keer. Niet dat het niet te merken is dat ik zwanger ben, helaas, maar toch, dat er weer een kindje daar zit, en dat dat niet Tommie is, dat is toch wel heel raar.

Dat is dan ook meteen mijn angst. Is er nog wel wat na Tom? Zo bijzonder, zo lief, zo grappig? Kan dat nxf3g een keer zo zijn? Of zal deze tweede altijd een beetje in de schaduw staan van het grote wonder Tom? Ik denk nu van wel. Wel zielig. Maar elk kind is toch bijzonder? Of in elk geval, die van jezelf .

Nouja, ik denk dat we het gewoon zullen moeten gaan beleven. Voorlopig kan ik de echo foto's van Tom en die van 'de nieuwe' nog niet uit elkaar houden. Oja, dat is wel zo, ik ben ZO nieuwsgierig wat het is. De speculaties zijn alweer begonnen. 'Je hebt trek in eten, dus het wordt een jongen', 'je hebt geen pukkels, dus het wordt een jongen', 'je bent minder misselijk, dus het wordt een meisje'…pfff, ja weet je? Jullie hebben allemaal 50% kans dat het zo is! Das fijn he? Gokken of het een jongen of een meisje is, is het gemakkelijkste kansspel. Sommige houden ook wijselijk hun mond, dan kunnen ze achteraf zeggen, 'ik dacht het vanaf het begin af aan'. Doet me denken aan een column van Roos Vonk ooit in Intermediair. Dat ging over dat mensen vaak denken, nadat ze het antwoord hebben gekregen, xe9cht denken dat ze dat zelf al wisten.